بالا تنه
به این مبحث  در دو بخش جداگانه میپردازیم. بخش نخست شامل ناحیه کمر تا گردن و بخش دوم از ناحیه گردن تا سر.
چنانچه بازیکنی مایل بود تا با خم شدن از ناحیه کمر به سمت جلو،صورت خود را به چوب نزدیکتر نموده و نقطه برخورد چوب و توپ را بطور دقیق تر و از
فاصله ای نزدیکتر بررسی نماید مانعی ندارد. این عمل برای بازیکنانی که بلندای قامت انها مانع از دید مستقیم و هم سطح با افق چوب و میز است و
تنها برای ایراد برخی ضربات با کاهش ارتفاع (خم کردن کمر) میسر است. چنانچه بازیکنی از لحاظ امادگی جسمانی قادر به خم شدن نباشد به هیچ وجه
نباید با فشار مضاعف خم شود زیرا ممکن است به ستون فقرات و گردن او اسیب برسد.
بازیکن نباید مدت زمان طولانی به حالت خمیده روی ضربه بماند زیرا تنفس در این حالت سخت تر صورت میگیرد.
در صورت خم شدن ( زانوی پای چپ و یا کمر) اندام ناحیه کمر به حرکت در میایند. چنانچه باسن به سمت عقب تر ازامتداد عمودی پای بازیکن رفته
باشد حالت تعادل از دست رفته و بازیکن از ضربه دور میشود. کمر بازیکن باید به سمت چوب دست امده و بدون تماس شدید با مشت همان دست تنها پوسته
خارجی انگشت شصت را لمس نماید. عدم تماس کمر با دست باعث عدم وجود نقطه اتکاء چوب گردیده و همچنین فشار کمر به چوب باعث خروج چوب از مسیر
ضربه میگردد اما برقراری تماس بین کمر و پوست شصت همسو با چوب دست در هنگام عقب و جلو بردن چوب باعث میگردد تا همواره به
این وسیله از هم راستا بودن چوب و مسیر ضربه اطمینان بیشتری داشت.
تا قبل از حرکت دادن به کمر به سمت چوب دست ،مرکز ثقل بدن بازیکن از راستای مسیر ضربه خارج بوده ولی با این عمل بدن در راستای
ضربه قرار گرفته و تعادل نیز ایجاد شده است. هیچگونه تماسی بین چوب و سینه بازیکن از ابتدا تا انتهای ضربه نباید رخ دهد.
به بالا تنه خود کشش بیشتر داده تا از این تماس جلوگیری شود. سینه خود را روی چوب نیاندازید و سعی نکنید تا چوب در پایان ضربه به
سینه برسد زیرا در صورت برخورد چوب با سینه ، چوب از میسر حرکت رو به جلو و صحیح خود خارج میگردد.
به یاد داشته باشید که خم کردن کمر به هیچ وجه الزامی نبوده و در بسیاری از مواقع ضرورتی در ان دیده نمیشود.

صفحه اصلی استیل

صفحه اصلی درس ها

صفحه اصلی تدریس